Απόψε ήρθαν για φαγητό η Αλίκη κι ο Πάρις με τη φίλη του. Την τελευταία στιγμή εμφανίστηκε κι ο Γ., παλιός μου φίλος από το σχολείο. Ζει στην Αγγλία τώρα.
Η θεία Κλειώ μαγείρεψε κοτόπουλο με θρούμπες και δεντρολίβανο. (Δεν είναι φυσικά δική της η συνταγή. Της είχα δείξει εγώ πριν από λίγα χρόνια πώς να το φτιάχνει και τώρα το μαγειρεύει κι εκείνη πολύ συχνά. Είναι το καλό της πιάτο!). Εγώ έφτιαξα πατάτες και την εύκολή μου συνταγή: μπρόκολα με σουσάμι και balsamico.
H θεία Κλειώ μιλούσε όλη τη βραδυά για το πόσο έπεσε το ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις. Ήταν κι ο Πάρις ανήσυχος. Ο Πάρις θα ήταν όμως ανήσυχος ακόμα κι αν το ΠΑΣΟΚ ήταν μπροστά στις δημοσκοπήσεις. Άλλοτε ανησυχεί που το κόμμα δεν έχει πολιτικό στίγμα κι άλλοτε ανησυχεί για το ποιοι θα είναι τέλος πάντων αυτοί που μας κυβερνήσουν όταν εκλεγεί το ΠΑΣΟK. Η φίλη του Πάρι ανησυχούσε (στην περίπτωσή της δικαιολογημένα) για τα μη κρατικά πανεπιστήμια που προτείνουν τα δυο μεγάλα κόμματα. Η Αλίκη ήταν σοκαρισμένη (ακόμα πιο δικαιολογημένα) από την εξαφάνιση του παιδιού στη Βέροια κι ο Γ., αν και έρχεται τακτικά στην Αθήνα, προσπαθούσε να βρει άκρη για το τι γίνεται αυτές τις μέρες στην Ελλάδα. Έτσι είχα νοιώσει κι εγώ όταν πρωτοήρθα: πολλές ειδήσεις, πολλές σοβαρές ειδήσεις, τόσες πολλές που στο τέλος της μέρας ξεχνάς τι ήταν σημαντικό και τι όχι.
“Σκέφτομαι ξέρετε καμμιά φορά,” σχολίασε ο Γ. “… πως όλα αυτά τα σκάνδαλα και ο καταιγισμός πληροφορίας είναι ένα ακόμα επικοινωνιακό σχέδιο αυτής της κυβέρνησης. Πριν προλάβουν οι Έλληνες να ασχοληθούν με το ένα σκάνδαλο σκάει το επόμενο… και με την πλήρη κάλυψη των ΜΜΕ.”
(Βρήκε πάτημα ο Πάρις και πάνω ΄κει φάνηκε να πάιρνει άλλη τροπή η βραδυά.)
“Μα φυσικά και κάνουν ό,τι θέλουν όλοι αυτοί οι κύριοι,” παρεμβλήθηκε (βγαίνοντας για μια ακόμα φορά από τα ρούχα του). “Έχουμε μια κυβέρνηση που έχει διαλύσει τον τόπο κι εμείς κάνουμε διαβουλευτική δημοσκόπηση!”
(Ήλπιζα πως θα αποφεύγαμε να μνημονεύσουμε το ατυχές αυτό συμβάν, που μόνον η Μπουμπού αντιμετώπισε με στοιχειώδη σοβαρότητα, αλλά τελικά νάτη και πάλι η διαβουλευτική δημοσκόπηση μπροστά μου.)
Από μηχανής θεός ο Γ. μας έβγαλε όλους από τη δύσκολη θέση: “Κοιτάχτε… Στην Αγγλία, πριν από χρόνια, είχα παρακολουθήσει τις πρώτες διαβουλευτικές δημοσκοπήσεις που έγιναν στον κόσμο. Εμένα προσωπικά δεν μου λέει τίποτα ούτε σαν μεθοδολογία ούτε καν σαν τηλεοπτικό θέαμα. Μπορώ να σας πω όμως με βεβαιότητα,” συνέχισε “… πως αυτό που έγινε στο Μαρούσι δεν ήταν διαβουλευτική δημοσκόπηση. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε Αριστείδη ή Αντιγόνη, εγώ θα πρότεινα βέβαια κάτι πιο τουριστικό όπως… “τζατζίκι deliberation”.
Γέλασαν όλοι και πέρασαν αμέσως, και ευτυχώς ανώδυνα, στο πολύ ζουμερότερο θέμα των μη κρατικών πανεπιστημίων.
“Και τι θα γίνει αν αύριο η Εκκλησία ιδρύσει πέντ’ έξι μη κρατικά πανεπιστήμια… όπως υπάρχουν ήδη στη Γαλλία και στο Βέλγιο; Θα δίνουν αυτά τα ιδρύματα, ανενόχλητα, πτυχία ιστορίας και κοινωνιολογίας με την ιδεολογική σφραγίδα της Εκκλησίας;” αναρωτήθηκε ο Πάρις ανοίγοντας ένα νέο κύκλο αγορεύσεων.
