Η Μπουμπού μου έστειλε την καθιερωμένη απογευματινή φωτογραφία, την τελευταία αυτού του blog.
Φεύγω αύριο το πρωί για Νέα Υόρκη. Η θεία Κλειώ είναι αγχωμένη αλλά και τρυφερή και χαδιάρα. Χρωστάει ακόμα ένα post σ’αυτό το blog: τις αντιρρήσεις της για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Κι εγώ χρωστάω μια συνταγή: μπρόκολα με balsamico. Ίσως τα ανεβάσει κάποτε η Μπουμπού σαν καλή blog curator που είναι. Θα μου λείψει η Αθήνα!
Όλοι οι παλιοί μου φίλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι – ο Άρης εξαίρεση φωτεινή και γι’ αυτό τιμωρημένος – είναι ή σταρ(;) ή δημιουργοί στην τηλεόραση. Και τότε κατάλαβα. Τότε μόνο κατάλαβα τι με κρατάει και δεν γράφω τίποτα. Κάνω την πάπια και περί άλλα τυρβάζω. Γιατί όλο αυτό που κοροϊδεύω και μισώ είναι η μισή μου η ζωή. Τα χρόνια μου, που μεγάλωσαν πια και πουλιούνται όσο όσο στο φώσφορο της τηλοψίας. Άρα, είμαι κι εγώ ένα μέρος αυτού που κατακρίνω. Είμαι και ο κριτής και ο κρινόμενος. Μέσα μου βαθιά ακούω και τους αλαλαγμούς του θύτη και τις κραυγές του θύματος.
του Σταμάτη Φασουλή, από ΤΑ ΝΕΑ
Πριν από δυο μέρες η Μπουμπού, με την ευκαιρία του Cow Parade μου έστειλε την αγελάδα των αγροτικών επιδοτήσεων.
“Δεν πρόκειται φυσικά για μια μόνον αγελάδα,” μου έγραψε η Μπουμπού. “Υπάρχουν χιλιάδες τέτοιες στην Ε.Ε., πάμπλουτες όλες τους και ντίβες αλλά και προσωπικά υπεύθυνες σε μεγάλο βαθμό για την πείνα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Επιδοτούνται έκαστη με περίπου 2 ευρώ τη μέρα για να παράγουν τεχνητά ανταγωνιστικά προϊόντα που κατακλύζουν την ευρωπαϊκή αγορά αλλά και τις αγορές του υπόλοιπου κόσμου. Την ίδια στιγμή που το μέσο ημερήσιο εισόδημα κατ’ άτομο στην Αφρική, νοτίως της Σαχάρας, είναι 1 ευρώ.”
“Κρίμα που δεν το σκέφτηκα νωρίτερα,” συνέχισε η Μπουμπού, “…θα το είχα προτείνει για το Cow Parade της Αθήνας.”
(Ευτυχώς, θα έλεγα. Γιατί μετά θα ‘πρεπε να φύγει στη Βραζιλία η Μπουμπού μας για να ξεφύγει απ’ την οργή των μεγαλοαγροτών.)
Πέρασε σύντομα ο Πάρις να με αποχαιρετίσει. Φεύγει για το καλοκαίρι στις Σπέτσες (“…όπως τα τελευταία 40 και κάτι χρόνια,” μου υπενθύμισε).
Μου άφησε ένα ακόμα αντίτυπο του Athens Voice, το τρίτο επάνω στο γραφείο μου. Μου είχαν ήδη φέρει άλλα δύο ο Αλέξανδρος κι η θεία Κλειώ (λάτρις των δωρεάν εφημερίδων).
Ο Πάρις είχε σημειώσει δυο τρεις παραγράφους με αχνό μολύβι (έχει ακόμα ένα σεβασμό για το τυπωμένο χαρτί αν και το τελευταίο κάνει τα πάντα για να μην το σέβεται πια κανένας!). Καλό όμως το Athens Voice θα ομολογήσω. Τhe voice of a silent subculture μου ‘χε πει πριν λίγες μέρες ο Αλέξανδρος.
“Ελπίζω κάποιος να τα δείχνει αυτά στο Γιώργο Παπανδρέου,” είπε ο Πάρις σχεδόν σαν να με ρωτούσε σχετικά με κάτι που γνώριζα. (Ο Πάρις ανησυχεί μονίμως για σειρά θεμάτων αλλά το άμεσο περιβάλλον του Γιώργου του έχει γίνει πλέον έμμονη ιδέα.)
Του πρότεινα να ρωτήσει την Μπουμπού που ίσως τα ξέρει αυτά καλύτερα…
“Αστειεύεσαι;” με αποπήρε ο Πάρις.”Κάθε φορά που της αναφέρω κάτι για τους συμβούλους του Παπανδρέου η Μπουμπού με καθησυχάζει σαν κυβερνητικός εκπρόσωπος. Όλα καλά τα βλέπει η Μπουμπού, όλα θα γίνουν συν τω χρόνω… Αν είναι τόσο καλά γιατί τότε εκείνη πήρε των ομματιών της για μέρη εξωτικά;”
‘…ίσως επειδή ανήκει κι αυτή στην από εδώ μεριά της γραμμής.’ σκέφτηκα. ’Στο silent subculture.’ Δεν είπα όμως τίποτα, θα ‘ταν δύσκολο να το εξηγήσω…
…μαζεύτηκαν δεκάδες αδιάβαστα e-mail. Και πολλά αποκόμματα. Από αυτά που αφήνει κάθε λίγο η θεία Κλειώ δίπλα στον καφέ μου με τη λακωνική παραίνεση: “Να τα διαβάσεις.”
Ανεβάζω προς το παρόν τη χθεσινή (πάντοτε μυστηριώδη) εικόνα που μου έστειλε η Μπουμπού.
(Η προχθεσινή ήταν η καλύτερη αλλά την κρατώ για το τέλος!)
“Διαπαιδαγώγησης;” με ρώτησε, η θεία Κλειώ, σηκώνοντας ειρωνικά το αριστερό φρύδι.
Κρατούσε ένα κείμενο που ο Πάρις είχε βρει στο ίντερνετ, σχετικά με τη διαβουλευτική δημοσκόπηση. Ήταν έντονα υπογραμμισμένη η παρακάτω πρόταση:
Και µάλιστα, στη Σοσιαλιστική ∆ιεθνή στην οποία είµαι Πρόεδρος, αυτή η διαδικασία θα είναι µια ευκαιρία διαπαιδαγώγησης και άλλων κοµµάτων ανά τον κόσµο…
Νωρίς το απόγευμα γύρισα από την Τζια. Με το που μπήκα στο σπίτι η θεία Κλειώ έπεσε απάνω μου να με καπαρώσει.
“Λοιπόν απόψε κι αύριο το βράδυ μην κανονίσεις τίποτα,” μου ανακοίνωσε.
“Γιατί; Θα κάνουμε μαθήματα κομπιούτερ;*” τη ρώτησα για να την πειράξω.
“A, πα πα πα πα! Έχουμε οικογενειακές υποχρεώσεις πριν φύγεις. Όλο το χειμώνα μου τηλεφωνούν τα εξαδέλφια σου κι η νονά σου και της Λίλας τα παιδιά και ρωτούν τι κάνεις. Δεν γίνεται να μην τους δεις.”
Έξοδος με τα σόια σημαίνει και καλό ντύσιμο. Για πρώτη φορά από τότε που ήρθα στην Αθήνα φορώ μακρύ παντελόνι και πουκάμισο. Η θεία Κλειώ έδειξε βέβαια πολύ ικανοποιημένη από την εμφάνιση. Άξιζε ο κόπος.
“Εγώ δεν σου τ’ αγόρασα αυτό το πουκάμισο;” με ρώτησε.
(Παλιά ιστορία! Η θεία Κλειώ ξεχνάει πάντα τι ψωνίζει. Αν δει να φοράς κάτι που της αρέσει σε ρωτάει για κάθε ενδεχόμενο αν σου το χάρισε εκείνη.)
“Όχι το αγόρασα πέρσι από το JCrew,” της εξήγησα.
Η θεία μου δεν έχει έρθει ποτέ στην Αμερική αλλά και να είχε έρθει μάλλον δεν θα την είχε εντυπωσιάσει το casual chic. Καθόλου του γούστου της.
Τώρα που βεβαιώθηκε πως δεν θα εμφανιστώ λέτσος στα αυστηρά μάτια της οικογένειας κλείστηκε στην κρεββατοκάμαρά της και ντύνεται… Επί μισάωρον και πλέον. Εν τω μεταξύ μας περιμένουν.
*(Παιδευτήκαμε δυο βράδια με τη θεία Κλειώ για να γράψει λίγα λόγια για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Δεν είναι όμως ακόμα ικανοποιημένη από το άρθρο της … Της εξήγησα πως αν όλοι οι bloggers τα ψιρίζανε τόσο αυτά που γράφουν δεν θα υπήρχαν blog! H θεία μου όμως έχει τις απόψεις της.)
Η Μπουμπού μου έστειλε δύο φωτογραφίες σήμερα. Αισθάνθηκε, θα υποθέσω, έντονη την ανάγκη να εκφράσει την αγωνία της για τα δημοσιεύματα της Ρεπούμπλικα. Η λεγόμενη “επιστροφή στο μέλλον” δεν αποκλείεται (τώρα που χάσαμε την επαφή με την πραγματικότητα) να περιορίσει το δικαίωμα ψήφου μόνον σε άνδρες, ελεύθερους, γεννημένους Έλληνες!
Η Μπουμπού σουφραζέττα. Ενδιαφέρον ακούγεται…
Πού να το πίστευε κανείς πως η διαβουλευτική δημοσκόπηση θα γινόταν στο τέλος τόσο διασκεδαστική.
ΕΞΩ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ! Ολοσέλιδο άρθρο του Τζον Λόιντ – μεταφρασμένο στα ιταλικά από την Άννα Μπισάντι - στην έγκυρη ιταλική εφημερίδα «Ρεπούμπλικα» για τη διαβουλευτική δημοσκόπηση που έκανε την περασμένη Κυριακή το ΠΑΣΟΚ στο Μαρούσι. Ο τίτλος τα λέει όλα: «Ελλάδα, δημοκρατία και πάθος, επιστροφή στην Αθήνα του Περικλή. Ο Παπανδρέου τζούνιορ επιλέγει τους νέους δημάρχους όπως στη δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας – το πείραμα του ΠΑΣΟΚ».
H ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ της σελίδας περιλαμβάνει γκραβούρα που απεικονίζει την Ακρόπολη, και φωτογραφίες των Σόλωνα, Κλεισθένη και Περικλή – από αγάλματα! – του Γιώργου Παπανδρέου και του καθηγητή του Στάνφορντ Τζέιμς Φίσκιν, που, ως θιασώτης της «δημοκρατίας του λόγου», έχει αναπτύξει το μοντέλο της διαβουλευτικής δημοσκόπησης.
(Κίτρινος, φοβάμαι, από ζήλεια θα γίνει ο κύριος Αβραμόπουλος!)
Η Μπουμπού μου υπενθύμισε την υποχρεώσή μου να αναρτώ τις συνταγές που αναφέρω στα άρθρα.
(Μετά από τρεις εβδομάδες πρέπει να έχετε καταλάβει πόσο τυρανική μπορεί να γίνει η Μπουμπού: Όταν γράφω τις συνταγές μου θέλει να γράψω για τη διαβουλευτική δημοσκόπηση και όταν γράφω για τη διαβουλευτική δημοσκόπηση μου ζητάει συνταγές!)
Να λοιπόν η συνταγή για κοτόπουλο με δενδρολίβανο και θρούμπες όπως την έφτιαξε πριν από μερικές μέρες η θεία Κλειώ.
Πλένετε καλά το κοτόπουλο και το αλείφετε με αλάτι και πιπέρι χρησιμοποιώντας μια μισοστημένη λεμονόκουπα. Το σωτάρετε με τις θρούμπες στο ελαιόλαδο (χαμηλή φωτιά). Μόλις πάρει λίγο χρώμα προσθέτετε το σκόρδο (κομμένο σε μικρά κομμάτια) και το χυμό λεμονιού και το αφήνετε να σιγοβράσει για 2-3 λεπτά. Βάζετε όλα τα υλικά, όσο είναι ακόμα ζεστά, σε ένα πυρέξ με καπάκι. Προσθέτετε και ανακατεύετε το ξύσμα λεμονιού και το δεδρολίβανο και τα αφήνετε να ψηθούν, σκεπασμένα, σε μέτριο φούρνο για 1 1/2 ώρα. (Ανάλογα με την ποιότητα του κοτόπουλου μπορεί να χρειαστεί να προσθέσετε στα μισά του ψησίματος λίγο νερό -μέχρι 1 ποτήρι του κρασιού).
